† ¨ O I L z ¨ †

 

Title : Why Did I Fall In Love With You ?

Author : OILz
Pairing : 8059
Rate : PG
Warning : เรื่องนี้เกิดจากความว่างยามปิดเทอม ..... อย่าใส่ใจอะไรมากถ้ามันเพ้อ หาสาระไม่ได้ .. =w=

 

          ร้อน ....ร้อนมากๆ ..... ร้อนมากถึงมากที่สุด !

 

          โกคุเดระนั่งบ่นในใจเป็นรอบที่ร้อย

         

 

 

          สภาพตอนนี้เรียกได้ว่าใช้เหงื่ออาบแทนน้ำเลยก็ว่าได้ เพราะชุดนักเรียนสีขาวนั้นชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจนทำให้แนบกับผิวขาวๆ ของร่างบาง .... แต่อย่ามาคิดทะลึ่งๆ แถวนี้นะ ! เพราะเขาเองก็ใส่เสื้อกล้ามเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วละ ....

         

 

          แปะ ...

 

          รับรู้ถึงความเย็นของน้ำกระป๋องที่มาแตะใบหน้าเบาๆ .... ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล ?

 

 

 

          มือเอื้อมไปรับมาอย่างว่าง่าย คงเพราะอากาศร้อนถึงเพียงนี้ละมั้ง ? ทำให้ไม่มีคำบ่นที่หลุดออกมาเหมือนปกติ ยามะโมโตะมองร่างเล็กกระดกน้ำเงียบๆ แล้วยิ้มมุมปากเล็กๆ

 

          … เงียบๆ แบบนี้ก็น่ารักดีนี่นา ....

 

          โกคุเดระใช่ว่าจะไม่เห็นรอยยิ้มและสายตานั่น แต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจเท่านั้นแหละ ! ... ยิ้มอะไรของมันอยู่ได้ !!

 

          คิ้วสีเงินขมวดเล็กๆ ... ยิ่งอากาศมันร้อนๆ อยู่ด้วย !! มีความสุขนักรึไงที่อากศมันร้อน !! ยิ้มบ้าอะไรอยู่นั่นแหละ ?

 

          แต่ ... มันก็เป็นเพียงแค่ความคิดแหละนะ เพราะปากแดงๆ นั่นกำลังดื่มน้ำอยู่

 

          เหมือนว่ายามะโมโตะจะรับรู้ถึงความคิดนั้น ปากที่ยิ้มอยู่นั้นเลยหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วย ใบหน้าที่หงุดหงิดอยู่นั้นเลยหันขวับมามองอย่างหาเรื่องทันที .... เขาน่ะ ระดับไหน ? ก็ลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อไปน่ะสิ !

 

 

 

          เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ทั้งคู่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวไปไหน ยังคงนั่งรับลมไปเรื่อยๆ แบบนั้น .. แต่แล้วจู่ๆ โกคุเดระก็หยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นเดินไปทันที

 

          ... ถ้ามาโรงเรียนแล้วไม่เรียน จะมาทำไมนะ ? ..... ยามะโมโตะคิดกับตัวเองเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ แล้วคว้ากระเป๋าเดินตามไปด้วย … แต่จะว่างั้นก็เหอะ เราเองก็มาแล้วไม่ได้เรียนเหมือนโกคุเดระเหมือนกันแหละ ... คิดได้ดังนั้นก็ทำให้หลุดหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง

 

           เสียงหัวเราะนั่นไม่รอดพ้นหูของโกคุเดระอยู่ดี ... หัวเราะอีกแล้วนะเจ้าบ้า ... !

         

 

          ♪ ♬ ~

 

          อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ... ไม่ใช่เสียงของเขา แต่เป็นเสียงของร่างบางที่เดินนำหน้าเขาต่างหาก

 

          มือบางล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อรับโทรศัพท์ ... ใครโทรมาฟ้ะ เบอร์ไม่คุ้นเลย ? .. แต่ก็ยังกดรับเพราะความอยากรู้อยากเห็นจนได้

 

          ยามะโมโตะเดินตามเงียบๆ อย่างไม่คิดจะกวน แต่คอยสังเกตท่าทางคนข้างหน้าไปเรื่อยๆ .. ดูท่าคนที่โทรมาจะไม่ค่อยถูกใจโกคุเดระซักเท่าไหร่ เพราะร่างบางแสดงท่าทางหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่ติดที่โทรศัพท์มันแพง คงจะโยนลงแม่น้ำไปแล้วละมั้ง ... ?

 

          จู่ๆ ร่างตรงหน้าเขาก็หยุดเดิน แล้วหันหลังกลับมามองเขาตรงๆ นั่นทำให้อดเลิกคิ้วถามไม่ได้ แต่โกคุเดระก็ไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น กลับเดินอาดๆ เข้ามาหาแล้วยื่นมือถือนั่นมาแนบหูให้ .... อยากให้คุย ?

 

          เปล่งเสียงรับออกไปอย่างงงๆ ... โกคุเดระเนี่ยไม่บอกอะไรเขาเลยนี่ ... แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นทำให้เขาตกใจและงงยิ่งกว่า สายตาจึงรีบหันไปมองเจ้าของโทรศัพท์อย่างช่วยไม่ได้ แต่คนๆ นั้นกลับเดินนำไปโดยไม่สนใจเขาเสียแล้ว ...       เมื่อกลับมาสนใจเสียงในโทรศัพท์ ก็พบว่าคนทางนั้นได้วางสายทิ้งไปตั้งแต่ที่พูดประโยคนั้นจบ ..... อะไรกันนี่ ?

 

 

 

          ยามะโมโตะรีบสาวเท้ายาวๆ ไปหาโกคุเดระที่เหมือนจะเดินรอเขา แต่พอจะถามอะไร ก็ตัดบทโดยการชวนเข้าร้านแถวนั้น .... โกคุเดระชวนเขา ? ... โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ เลยรีบตอบรับทันทีโดยไม่ถามอะไรทั้งนั้น

 

          ร่างเล็กสั่งปลามากุโระตามปกติ แต่ที่แปลกกว่านั้นคือการมาถามเขาด้วยว่าจะเอาอะไร ... แม้จะไม่ใช่คำที่ไพเราะ งดงาม แต่ความเรียบง่ายนั้นทำให้รู้สึกดีอย่างน่าประหลาด ...

         

 

 

          ทั้งคู่นั่งรอบริกรนำอาหารมาให้โดยไม่มีใครพูดอะไรทั้งสิ้น ... วันนี้เป็นวันอะไรกันนะ ? ทำไมเงียบกันแบบนี้ ?

 

          คนหนึ่ง ... เสมองไปนอกหน้าต่าง สายตาที่เหม่อลอยนั้นไม่สามารถเดาได้เลยว่าคิดอะไรอยู่ ... คิ้วที่ปกติจะขมวดอยู่ตลอดเวลากลับคลายลง ...

 

          อีกคน ... นั่งมองคนที่นั่งตรงกันข้ามไปเรื่อยๆ ... อยากจะถามเรื่องโทรศัพท์นั้น แต่เหมือนมีอะไรมาบอกว่าไม่ควรถามตอนนี้ … ทำให้คนที่ปกติจะชวนคุยเลยเงียบไปด้วย

 

 

 

          วันนี้มันเงียบจริงๆ แหละนะ .....

 

 

 

          แม้บริกรจะนำอาหารมา แต่ทั้งคู่ก็เลือกที่จะทานโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา แม้จะจ่ายเงินและได้เวลาเดินกลับบ้าน ก็ยังคงบรรยากาศแบบนั้นต่อไปได้

 

          โกคุเดระชะลอฝีเท้าจนมาเดินข้างๆ ด้วยกัน แล้วเหลือบมองใบหน้า ... มันเป็นใบหน้าที่เขาไม่เคยเห็น ... นั่นคือใบหน้าครุ่นคิดของร่างสูง  ... ดูท่าจะคิดมากจนไม่ได้สนใจว่าตนเองได้เดินคู่มากับโกคุเดระตั้งแต่ออกมาจากร้านแล้ว ....

 

 

 

          มารู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อโกคุเดระกำลังจะเดินขึ้นแมนชั่นไป ด้วยความที่เพิ่งรู้สึกตัว ทำให้เขาตะโกนออกไปโดยไม่คิด

 

          “ฉันเป็นแฟนนายหรอ ?!!!”

 

          ... รู้สึกเหมือนโกคุเดระจะสะดุดเล็กๆ ....

 

 

 

          “สวัสดีครับ ... ?”

 

          [นี่สินะ ... แฟนของโกคุเดระ ....]

 

          “ฮะ ?”

 

          ท่าทางฝั่งนั้นเค้าจะเข้าใจผิดว่า “ฮะ” ที่เป็นเสียงคำถาม กลายเป็น “ฮะ” ที่ตอบรับซะแล้ว ... เพราะพูดเพียงแค่นั้นก็ตัดสายทิ้งไป ... ยังไม่ได้ทันถามอะไรเลยทั้งสิ้น ....

 

 

 

          “ไอ้บ้า !!!!”

 

          ร่างเล็กหยุดเดิน แต่ก็ยังไม่ได้หันกลับมา ....

         

 

 

          “เราก็ต้องเป็นแฟนกันสิวะ !!!”

 

 

 

          ยามะโมโตะยิ้มกว้าง ....

 

          ก็ดูสิ ... หูแดงซะขนาดนั้น … ถึงจะหันหลังอยู่แต่ก็รู้ได้แหละนะ ....

 

          แฟนใครเนี่ย น่ารักชะมัด ...

         

 

 

          “... พูดออกมาแล้วห้ามกลับคำนะครับ”

 

 

 

 

          ไอ้เจ้าบ้า !! ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ !!!!      

 

          ทำไมฉันไปหลงเจ้าบ้าเบสบอลแบบนั้นได้เนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!

 

          น่าอายที่สุด !!!!!!!

 

 

 

          .... แต่มันก็... รู้สึกไปแล้วนี่ ..... ! เฮอะ !!

 

 

♥ - END - ♥

 

Talk

          สรุปคือก๊กกำลังขอเป็นแฟนใช่มั้ย ? =w= รู้สึกก๊กจะไม่ค่อยซึน เอ้ะ ? หรือซึนแต่ไม่แสดงออก ? -..-

 

          เป็นฟิคที่เขียนได้เรื่อยๆ โดยไร้พล็อต ไร้แก่นเรื่อง อยากเขียนอะไรก็เขียน .... แล้วทำไมจบแบบนี้ซะได้ ? ..  ฟังเพลงบิ้วอารมณ์ไปเรื่อยๆ แล้วมันก็ได้แบบนี้เอง ... “ใช่” ชื่อเรื่องเอามาจากชื่อเพลงของดงบัง ..! เหมือนจะเป็นแรงบันดาลใจของเรื่องนี้เลยก็ว่าได้ เพราะเห็นชื่อเพลงแล้วเกิดอยากแต่งฟิค เลยแต่งๆ ให้จบออกมาเข้ากับชื่อเรื่องชื่อเพลง .... คงเป็นเหตุผลที่จบแบบนั้นละมั้ง ? ... ( ประโยคเดียว .. 5555 )

 

          รู้สึกเราจะมีแรงบันดาลใจจากชื่อเพลงหลายฟิคละ 555 เรื่องต่อไปเอา Love In The Ice ดีมั้ย ? 55555 ช่วงนี้ชอบเพลงนี้มาก ! ... แต่คงแล้วแต่อารมณ์จริงๆ แหละนะ ...

          ติ - ชม กันด้วย !

 

 

 

 

 

 

 

 

ฟิคนี้แต่งขึ้นเมื่อสองสามวันก่อน ... แบบว่ามันว่างมากมาย .. 5555

อะไรนะิออย ... กลับมาพร้อมกลับฟิควายซะงั้นเลยนะ ?

ก็ .. 555

 

ที่ห่างหายไปไม่มีอะไรมากหรอก พอดีเจอกับอะไรหลายๆ อย่าง

เปิดเข้ามา ก็เกิดอาการนอย เคยเป็นมั้ย ? แบบ ... ไม่มีอารมณ์น่ะนะ - -"

ที่จริงก็ติดเกมด้วยไม่ใช่หรอ ? .. แอร๊ฟฟฟ ~ ( เลว )

 

จะมีคนอ่านมั้ยเนี่ย .. อ่า ... TT'

อยากได้คำติ - ช๊มม !!

ขอซักนิดเถอะนะ ! TwT

 

 

Pz. ขออภัยที่ไม่ตอบเม้นนะช่วงนี้ ... ติดเกม ! =w=;;

 

 

 

 

 

 

edit @ 29 Apr 2010 14:56:26 by † ¨ O I L z ¨ †